Historia Projektowania Graficznego

Wersja rozszerzona: Kontekst, nazwiska, kluczowe pojęcia

01.

Od manuskryptu do druku

Początki pisma i manuskrypt

Przed drukiem istniały manuskrypty (rękopisy). Były tworzone w skryptoriach przez mnichów. Cechy: unikatowość, bardzo wysoka cena, materiał to pergamin (skóra zwierzęca), bogate zdobienia (iluminacje).

Pojęcie do zapamiętania: Inkunabuły – to wszystkie druki wydane do roku 1500 (czyli "w kołysce" drukarstwa). Wyglądały jeszcze jak rękopisy, bo drukarze naśladowali to, co znali.

Przełom: Jan Gutenberg (ok. 1450, Moguncja)

Gutenberg nie wynalazł druku (ten znali Chińczycy), ale stworzył aparat do odlewania czcionek z metalu. To pozwoliło na masową produkcję identycznych liter i szybki skład tekstu.

  • Pierwsze dzieło: 42-wierszowa Biblia Gutenberga (ok. 1455).
  • Krój pisma: Tekstura (odmiana gotyku) – naśladowała pismo ręczne mnichów.
  • Skutek: Demokratyzacja wiedzy, upadek monopolu Kościoła na informację, standaryzacja języka.

Dwie drogi typografii (XIX vs XX wiek)

Wstecz

Arts & Crafts (XIX w.)

William Morris & John Ruskin

Bunt przeciwko maszynom i brzydocie przemysłowej. Chcieli powrotu do rzemiosła i estetyki średniowiecza. Książka ma być "pięknym przedmiotem". Gęsty skład, ornamenty, bogate ramki.

Naprzód

Nowa Typografia (lata 20. XX w.)

Jan Tschichold ("Die neue Typographie")

Modernizm. Forma wynika z funkcji. Odrzucenie ornamentów. Używanie krojów bezszeryfowych (Grotesk, np. Futura). Asymetryczna kompozycja. Standaryzacja formatów papieru (normy DIN).


02.

Narodziny plakatu

Technika to klucz: Plakat artystyczny nie powstałby bez wynalazku litografii (Alois Senefelder), a później chromolitografii (druk barwny z kamienia). Umożliwiło to łączenie tekstu z obrazem na dużą skalę.

Trzej giganci plakatu:

1. Jules Chéret (Paryż, Belle Époque)

Ojciec plakatu. Opracował technikę druku z 3 kamieni (czerwony, żółty, niebieski), co dawało złudzenie pełnej palety barw.

Styl: Radość życia, lekkość, wibrujące kolory, centralna postać kobiety ("Chéretki" – wyzwolone paryżanki).

2. Henri de Toulouse-Lautrec

Przeniósł plakat do rangi sztuki wysokiej. Był obserwatorem nocnego życia (Moulin Rouge).

Styl: Inspiracja sztuką japońską (drzeworyty ukiyo-e) – płaskie plamy koloru, mocny czarny kontur, asymetria, brak światłocienia, odważne kadrowanie (ucinanie postaci).

3. A.M. Cassandre (Lata 20. i 30. XX w.)

Styl Art Deco. Plakat dla ery maszyn i podróży (pociągi, transatlantyki).

Styl: Geometria, monumentalizm, użycie aerografu (płynne przejścia tonalne). Słynny plakat Dubonnet (człowiek stopniowo wypełniający się kolorem pijąc trunek) – to przykład narracji w plakacie.


03.

Polska Szkoła Plakatu (lata 50. i 60.)

Zjawisko o światowej randze. W szarym PRL-u plakat był "kolorowym motylem".

Dlaczego była tak wyjątkowa? (Specyfika)

  • Brak presji komercyjnej: Plakat filmowy nie musiał "sprzedawać" filmu (brak konkurencji rynkowej), więc artysta mógł go interpretować po swojemu.
  • Język intelektualny: Zamiast pokazywać twarze aktorów (jak w USA), polscy twórcy szukali metafory, skrótu myślowego, symbolu. Zmuszali widza do myślenia.
  • Indywidualizm: Każdy plakat był jak obraz. Często używano technik malarskich, wydzieranek, odręcznego pisma (by uniknąć państwowej, nudnej typografii).

Twórcy i przykłady (Do zapamiętania):

  • Henryk Tomaszewski: Minimalista, używał ironii i prostego rysunku. Twierdził, że "plakat musi się dać przeczytać w pędzie".
  • Jan Lenica: Plakat do opery Wozzeck (wielka czerwona twarz/usta w środku oka). Styl ciężki, ekspresyjny, secesyjna kreska.
  • Waldemar Świerzy: Słynny portret Jimiego Hendrixa. Styl malarski, dynamiczny.
  • Temat "CYRK": Plakaty cyrkowe były metaforą wolności artystycznej. Ponieważ temat był apolityczny, cenzura pozwalała tam na wszystko – to była eksplozja koloru i humoru.

04.

Projektantki graficzne

Lella Vignelli

To kluczowa postać z Twoich materiałów. Razem z mężem, Massimo Vignellim, tworzyła potężne studio Unimark International, a potem Vignelli Associates.

Dlaczego jest ważna?

  • Walczyła ze stereotypem, że kobieta w duecie projektowym jest tylko "pomocnicą".
  • Współautorka identyfikacji wizualnych dla American Airlines, Bloomingdale’s, Forda.
  • Współautorka słynnego systemu informacji dla Metra w Nowym Jorku.
  • Jej hasło: "Design is one" (Projektowanie jest jedno) – projektowała wszystko: od łyżeczki, przez meble, po logotypy.

Inne tropy

Jeśli na egzaminie padnie pytanie o inne kobiety, warto wspomnieć ogólnie o roli kobiet w Bauhausie (często spychanych do tkactwa, mimo talentu graficznego) lub o współczesnym odzyskiwaniu pamięci o projektantkach (np. wystawy designu).


05.

Systemy identyfikacji wizualnej

Początek: AEG i Peter Behrens (Niemcy, 1907)

Behrens to pierwszy "dyrektor artystyczny" w historii. W firmie AEG zaprojektował wszystko: fabryki, produkty (czajniki), katalogi i logo (plaster miodu). Stworzył pierwszą kompleksową identyfikację korporacyjną.

Metro Londyńskie (London Underground)

Frank Pick (wizjoner) + Edward Johnston + Harry Beck

1. Logo (Roundel): Czerwone koło, niebieska belka.
2. Typografia: Johnston Sans – czytelna, nowoczesna.
3. Mapa (1933): Harry Beck stworzył mapę, która nie odwzorowuje geografii (jak mapa miasta), ale jest diagramem (tylko linie proste i kąty 45 stopni). Do dziś wzór dla map metra na świecie.

Metro Nowojorskie (NYC Transit)

Massimo i Lella Vignelli / Bob Noorda (1970)

Stworzyli Graphics Standards Manual. Metro było brudne i chaotyczne. Wprowadzili:
- Helvetica (font).
- Kodowanie kolorami dla linii.
- Zasadę, że informacja ma być tam, gdzie pasażer podejmuje decyzję.

Lufthansa (1963): Projekt Otl Aichera (Szkoła w Ulm). Przykład "total designu" opartego na siatce modularnej. Żółty kolor, mocny logotyp z żurawiem (zmodernizowany), Helvetica. Aicher zaprojektował też piktogramy na Igrzyska w Monachium '72.

06.

Znaki graficzne w PRL

Nazywane "Drugą odwilżą" lub "Złotym okresem znaku". Ze względu na słabą jakość druku w PRL, znaki musiały być proste, geometryczne, często czarno-białe i "pancerne" (czytelne nawet przy złym powielaniu).

CPN (Centrala Produktów Naftowych)

Autorzy: Ryszard Bojar, Jerzy Słowikowski, Stefan Solik (lata 60.).

To nie było tylko logo, ale cały system (architektura stacji, uniformy, cysterny). Logo wykorzystuje przestrzeń negatywową – biała linia rozcina formę tworząc litery C-P-N, które układają się w kształt retorty chemicznej lub dystrybutora paliwa. Ponadczasowy projekt.

PKO (Skarbonka)

Autor: Karol Śliwka (ikona polskiego znaku).

Genialna prostota. Litery P-K-O zamienione w kształt skarbonki, do której wpada moneta (kropka nad "i" zamieniona w monetę nad "o"). Symbol oszczędzania zrozumiały dla każdego.

Inne ważne przykłady:

  • Moda Polska (Jaskółka) – Jerzy Treutler. Elegancja, styl francuski.
  • Unitra – Symbol układu scalonego/diody, techniczny charakter.
  • Uroda / Wars – Kosmetyki, świetne liternictwo na opakowaniach.